Υπάρχουν στιγμές που το σχολείο δεν είναι απλώς μια τάξη γεμάτη θρανία. Είναι μια αγκαλιά που χωράει όνειρα, είναι μια αυλή που ανθίζει με το χαμόγελο των παιδιών και ένα εργαστήρι όπου οι μικρές πράξεις γεννιούνται για να κάνουν τον κόσμο λίγο πιο φωτεινό. Μια τέτοια στιγμή ζήσαμε στο σχολείο μας, τη Τρίτη 3 Ιουνίου, όταν αποφασίσαμε όλοι μαζί, μαθητές και δάσκαλοι να γίνουμε ενεργοί πολίτες. Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Να γίνουμε τα χέρια που θα καθαρίσουν, τα χρώματα που θα ζωγραφίσουν και οι καρδιές που θα αγαπήσουν ξανά τον χώρο που μας φιλοξενεί κάθε μέρα.
Ξεκινήσαμε με τον καθαρισμό του προαυλίου από τους μικρούς πολίτες του σχολείου μας, τα πρωτάκια και τα δευτεράκια μας. Με σακούλες στα χέρια, χαμόγελο στα χείλη και διάθεση γεμάτη όρεξη, αφαιρέσαμε κάθε τι που δεν άρμοζε στη δική μας αυλή. Και έτσι, μέσα από κάθε χαρτάκι που μαζευόταν, μέσα από κάθε σκουπίδι που εξαφανιζόταν, ένιωθες πως κάτι αλλάζει. Όχι μόνο στον χώρο, αλλά και μέσα μας. Ύστερα ήρθαν τα χρώματα. Χρώματα ζωντανά, τολμηρά, παιδικά. Σχεδιάσαμε και δημιουργήσαμε παιχνίδια στο έδαφος της αυλής. Φιδάκι, κουτσό, twister , το δέντρο της ζωής από την δική μας μοναδική ματιά, προσκαλώντας μας σε χαρούμενα άλματα και οδηγώντας μας στη φαντασία. Άλλωστε, όλα αυτά δεν ήταν απλώς ζωγραφιές , ήταν το αποτύπωμα της εσωτερικής φωνής που έλεγε: “Αγαπάμε το σχολείο μας”
Γιατί ο ενεργός πολίτης δεν γεννιέται ξαφνικά. Χτίζεται μέσα από κάθε μικρή πράξη, από κάθε παιδικό χέρι που πιάνει το πινέλο για να δώσει ζωή, από κάθε βλέμμα που κοιτάζει τον χώρο γύρω του με αγάπη και σεβασμό. Που νοιάζεται. Που συμμετέχει. Που προσφέρει χωρίς να ζητάει αντάλλαγμα.
Και έτσι, μια απλή αυλή έγινε το σκηνικό μιας σπουδαίας πράξης. Κι εμείς, μικροί και μεγάλοι, γίναμε μέρος μιας μεγάλης ιδέας. Πως αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, δεν χρειάζεται να πας μακριά. Ξεκίνα από το σχολείο σου. Από την αυλή σου!
