Στην εποχή που οι αποστάσεις μετρούνται σε χιλιοστά οθόνης, δυο σχολεία αποφάσισαν να συναντηθούν αλλιώς: με χαρτί, γραμματόσημα και καρδιά. Μαθητές από τη Λιβαδειά και τη Σκόπελο ένωσαν τις φωνές τους μέσα από την τέχνη της αλληλογραφίας. Εκείνης της παλιάς, σχεδόν ξεχασμένης διαδικασίας που κουβαλάει κάτι από τον ρυθμό της αναμονής και τη μαγεία της προσωπικής γραφής. Μέσα από τις επιστολές τους, τα παιδιά άνοιξαν ένα παράθυρο το ένα στη ζωή του άλλου. Αντάλλαξαν εικόνες της καθημερινότητας, όνειρα, σκέψεις, απορίες. Ζωγράφισαν με λέξεις το τοπίο γύρω τους: το λιμάνι, το σχολικό προαύλιο, τις μυρωδιές του κάθε τόπου τους. Και κάπου εκεί, οι παιδικές φωνές έμαθαν να νοιάζονται και να χτίζουν φιλίες χωρίς να έχουν ειδωθεί. Κάθε φάκελος έκρυβε το βαθύ μοίρασμα, χάρη στο οποίο η απόσταση μίκραινε και η επικοινωνία γινόταν ουσιαστική και αληθινή.
Η δράση αυτή λοιπόν δίδαξε πώς να ακούμε με προσοχή, να μοιραζόμαστε με ευγένεια, να θυμόμαστε πως οι ιστορίες των άλλων είναι εξίσου πολύτιμες με τις δικές μας ανοίγει και έναν άλλο, διαφορετικό ορίζοντα μας.
