Καθώς οι τελευταίες μέρες του Ιούνη αγγίζουν τα παιδικά μας βήματα και οι αίθουσες γεμίζουν με τον απόηχο μιας γεμάτης χρονιάς, ήρθε η στιγμή του αποχαιρετισμού. Μιας σιγανής, τρυφερής αποχαιρετιστήριας ανάσας, που δεν λέει αντίο, αλλά “εις το επανιδείν”… Και φέτος, η σχολική αυλαία έπεσε το απόγευμα της Τετάρτης στις 11 Ιουνίου . Ξάνοιξε μεγαλοπρεπώς μέσα από τις νότες, τις λέξεις και τα συναισθήματα που γέννησε ένας μεγάλος Έλληνας, ο Μίκης Θεοδωράκης.
Η γιορτή μας ήταν κάτι παραπάνω από ένα καλλιτεχνικό αφιέρωμα. Ήταν μια καρδιά που χτυπούσε στο ρυθμό του Ζορμπά, ένα χέρι που σήκωσε ψηλά το πανό της ειρήνης, ένα σχολείο που μεταμορφώθηκε σε μικρό στάδιο ονείρων, τραγουδώντας για τη λευτεριά, την ελπίδα, τον αγώνα, την Ελλάδα. Τα παιδιά έγιναν οι μικροί θεματοφύλακες της μνήμης, με μάτια καθαρά και φωνές γλυκές που ένωσαν το χτες με το αύριο, τιμώντας 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη. Έτσι, κάτω από το φως του Θεοδωράκη, είδαμε ξανά τη χρονιά να ξετυλίγεται σαν κασέτα παλιά, με στιγμές γλυκές και πικρές, με αγωνίες, προσπάθειες, χαρές, μικρούς θριάμβους και αγκαλιές. Ήταν ένας κύκλος μάθησης, αλλά και ζωής.
Και μέσα σε αυτή τη συγκινητική γιορτή, κάπου πιο πέρα, ξεχώριζε ένα κομμάτι καρδιάς: η Έκτη τάξη. Τα παιδιά που για τελευταία φορά περπάτησαν στο γνώριμο προαύλιο, που κοίταξαν πίσω με δάκρυ και μπροστά με όνειρο. Ήταν οι μεγάλοι της χρονιάς . Με το βλέμμα τους ώριμο και την ψυχή τους έτοιμη να πετάξει, άφησαν το αποτύπωμά τους στην ιστορία του σχολείου. Θα τους θυμόμαστε σε κάθε γωνιά, σε κάθε γέλιο που αντήχησε στους διαδρόμους, σε κάθε προσπάθεια που έγινε με πάθος. Καλή τους τύχη, κι ας ξέρουν πως πάντα θα ανήκουν εδώ. Στο σχολείο που τους είδε να ανθίζουν.
Η φετινή χρονιά , λοιπόν, τελείωσε, μα σαν τις νότες του Μίκη, μένει μέσα μας. Γιατί ό,τι έχει αγγίξει την καρδιά μας, δεν τελειώνει.
