Ημέρα Τρίτη, ημερομηνία 25 Μαρτίου: στην καρδιά της Άνοιξης oι δρόμοι της πόλης μας γεμίζουν με χρώματα από ποικίλες παραδοσιακές φορεσιές, παιδικά βήματα και μελωδίες, μα πίσω από αυτή την εικόνα κρύβεται ένα βαθύ, σχεδόν ιερό συναίσθημα. Το σύνθημα του σεβασμού ως προς εκείνους που έδωσαν τα πάντα χωρίς να περιμένουν τίποτα. Είναι εκείνη η στιγμή που ο χρόνος στέκεται για λίγο, για να ακουστεί ξανά η φωνή εκείνων που πολέμησαν για τα ιδανικά, για την πατρίδα, για την ελευθερία. Για λίγες ώρες, όλοι από γονείς, εκπαιδευτικούς μέχρι και μαθητές και θεατές στεκόμαστε με κοινό παλμό. Μοιραζόμαστε τη συγκίνηση και τη μνήμη. Δεν έχει σημασία από πού προερχόμαστε, ποια ιδεολογία κουβαλάμε, τι βιώματα έχουμε. Εκείνη την ώρα, όλοι είμαστε Έλληνες. Όλοι είμαστε «ένα» που τιμούν εκείνους που θυσιάστηκαν για να υπάρχουμε σήμερα ελεύθεροι. Σε αυτή τη στιγμή συλλογικής ενότητας, οι μαθητές του σχολείου μας με μάτια καθαρά, πρόσωπα φωτεινά και χέρια ικανά να σηκώσουν την ελληνική σημαία με αγάπη, παρήλαυναν μπροστά από πλήθος κόσμου, ξαναγεννώντας την Ελληνική μας Ιστορία. Αυτά τα παιδιά που πίσω από κάθε βηματισμό τους κυμάτιζε το σύνθημα του : «Δεν ξεχνώ» , « Δεν υποτάσσομαι» και « Συνεχίζω να ονειρεύομαι ελεύθερα». Αυτά τα παιδιά μας θύμισαν πως δεν υπάρχουμε μόνο ως άτομα, αλλά ως μέρος ενός μεγαλύτερου «εμείς». Και μέσα σε αυτό το «εμείς» υπάρχουν γενιές που θυσιάστηκαν, γονείς που δακρύζουν, και παιδιά που υπόσχονται ένα καλύτερο αύριο.
Έτσι, τελικά, η μαθητική παρέλαση της 25η Μαρτίου δεν περικλείει απλώς συγχρονισμένα βήματα στον δρόμο αλλά είναι εκείνα βήματα που οδηγούν στην καρδιά της Ελπίδας.
