Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, η σημασία της 17ης Νοεμβρίου έχει εγγραφεί στη συλλογική μνήμη ως ένα σύμβολο αγώνα αδιάκοπης διεκδίκησης της δημοκρατίας, αναζωπυρώνοντας και διασπείροντας μηνύματα τόσο διαχρονικά. Στις φωνές εκείνες των φοιτητών που κάποτε ηχούσαν μέσα από τους διαδρόμους του Πολυτεχνείου, ενώθηκαν οι σύγχρονες φωνές που διαμαρτύρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την προστασία του περιβάλλοντος, την ισότητα των φύλων και την κοινωνική δικαιοσύνη. Η αλληλεγγύη και το πάθος για αλλαγή είναι οι κοινοί παρονομαστές που μας υπενθυμίζουν ότι οι αγώνες ποτέ δεν τελειώνουν. Αν και οι μορφές των προκλήσεων μπορεί να έχουν αλλάξει το αγωνιστικό πνεύμα παραμένει αναλλοίωτο, αποδεικνύοντας πως η ατομική φωνή του καθενός όταν ενώνεται στο «ΜΑΖΙ» έχει τη κινητήρια δύναμη να δημιουργήσει μία καλύτερη πραγματικότητα. Και η ιστορία του Πολυτεχνείου αυτό ακριβώς έδειξε, ότι, ανεξάρτητα από τις αντιξοότητες, οι άνθρωποι μπορούν να σταθούν μαζί, να υψώσουν τη φωνή τους και να πετύχουν το ακατόρθωτο.
Σε αυτό το κλίμα πάθους και ενότητας , οι μαθητές της Δ’ τάξης μας με την εκπαιδευτικό κα Εύα Δερμάνη με την εκτέλεση της θεατρικής τους παράστασης κατάφεραν να συνδέσουν το παρελθόν με το παρόν, ηχώντας μοναδικά τις αξίες των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων στις καρδιές μας και καλώντας όλους εμάς να είμαστε δημιουργοί της ιστορίας και όχι μόνο παρατηρητές.
Ας εμπνευστούμε, λοιπόν, από εκείνη τη στιγμή της ιστορίας και ας χρησιμοποιήσουμε τη δύναμη της συλλογικής φωνής για να δημιουργήσουμε τον κόσμο που θέλουμε να ζούμε. Γιατί, όπως έδειξε το Πολυτεχνείο, κάθε μεγάλο κίνημα ξεκινάει με μια μικρή, τολμηρή απόφαση: να μην υποκύψεις, αλλά να ονειρευτείς και να παλέψεις για κάτι καλύτερο!
